De Utrechtse
Wielervereniging

Het was 20 augustus 2016, mijn 27e verjaardag. Een ander zou misschien ’s avonds een paar vrienden uitnodigen voor een borrel, maar een echte wielrenner pakt dat anders aan. Met drie vrienden had ik een huisje gehuurd in het Italiaanse Bormio. En op mijn verjaardag hadden we een epische tocht gepland: de Mortirolo, de Gavia en de Stelvio op één dag. Maar verder dan de afdaling van de Mortirolo zou ik niet komen.

We vertrokken rond 8 uur ’s ochtends vanaf ons huisje en om half elf stonden we op de top van de Mortirolo. Vertel jezelf dat het de zwaarste berg is die je ooit gaat doen, dan valt het best mee. Even gauw een fruitreepje naar binnen, windjack aan en afdalen maar. 

De afdaling is kronkelig en onoverzichtelijk. In de eerste meters van de afdaling haalde ik twee auto’s in. Na een paar kilometer zag ik de volgende auto opdoemen: een zilvergrijze Fiat Punto. Het duurde nog een kilometer voordat ik er echt achter zat. De bestuurder was duidelijk een local want alle bochten werden op de centimeter nauwkeurig aangesneden en er werd alleen geremd als er echt geremd moest worden. In dit tempo was ik ook snel genoeg beneden. Ik bleef er dus maar achter hangen.

We waren bijna beneden in Monno toen de weg breder werd en minder kronkelig. Je kon de vallei zien liggen. Een auto kwam ons tegemoet, maar de weg was breed genoeg. De Fiat remde wat af. Althans, dat dacht ik. De Fiat bleek wel heel hard te remmen. Voordat ik het wist, stond hij helemaal stil. Hoe hard ik mijn remmen ook naar achteren trok, stilstaan lukte mij niet meer. Ik zal nog ongeveer 20 km/u gereden hebben toen mijn voorwiel zijn bumper raakte en ik voorover gelanceerd werd in zijn achterruit.

Het moment van impact kan ik me niet herinneren. Ik mis ongeveer 5 seconden. Het eerste dat ik weet is dat ik achter de auto op de grond zit en met mijn hand richting mijn neus ga. Er blijken glasscherven in mijn neus te zitten. En in mijn been. Gelukkig niet in mijn ogen. Er komt bloed uit mijn neus. Genoeg bloed om te weten dat het serieus mis is. Enkele omstanders snellen toe. Een ambulance wordt gebeld.

Na een half uur is de ambulance ter plaatse. De broeders ogen wanhopiger dan ik als ik ze vertel dat ik geen Italiaans spreek. De grootste glasscherven in mijn gezicht worden ter plaatse verwijderd en ik krijg een flink verband om mijn neus. Daarna word ik op een brancard gelegd. Mijn nek krijgt een brace. De brace mag twee uur later weer af als blijkt dat er geen wervels gebroken zijn. Wel is mijn neus gebroken. Ik mag een nachtje in het ziekenhuisje van Edolo blijven.

Mijn vrienden zijn de ambulance gevolgd en houden mij gezelschap in Edolo. Als het buiten begint te druppelen, besluiten ze om terug te fietsen naar het huisje. In de stromende regen en de bijbehorende kou hebben ze de Gavia nog beklommen. Zij hebben die dag meer afgezien dan ik.

De volgende ochtend kijkt een KNO-arts naar mijn neus. Hij oordeelt dat er geopereerd moet worden. De operatie kan eventueel enkele dagen wachten. Ik besluit de operatie in Nederland uit te laten voeren. Vanuit Italië plan ik een afspraak in het ziekenhuis. Eén dag eerder dan gepland rijden we uiteindelijk naar huis.

Een week later staat de neus weer recht. Nog een week later rijd ik weer mijn eerste rondje, om mezelf en mijn fiets te testen. Beiden doen het nog prima. Na een val en operatie heb je nog steeds supercompensatie.

Enkele levenslessen die ik geleerd heb:

  • Draag altijd een helm op de fiets!
  • Draag je ID-kaart, ICE gegevens en medisch paspoort bij je
  • Neem contact op met SOS International voor medische hulp in het buitenland. Zij zijn geweldig.
  • Leer een aantal standaard zinnetjes in de taal van het land. Het kweekt heel veel goodwill bij de verplegers.
  • Ik was niet meer beschermd tegen Tetanus. In het ziekenhuis vragen ze hiernaar. Zo’n prik is 10 jaar geldig. Je laatste ‘standaard’ prik is op je 8e.
  • Al smeek je nog zo hard, je racefiets mag echt niet mee in de ambulance.
  • Zorg dat je niet de enige van je vrienden bent met een rijbewijs.

En uiteraard ga ik nog een keer terug om de geplande tocht wel volledig te rijden.

Leden Login