De Utrechtse
Wielervereniging

Spanje is een onderschat wielerland. Raar, maar waar. Het land wordt door zowel Nederlandse profrenners als amateurrenners vooral gebruikt als trainingslocatie in de wintermaanden. Bekende locaties zijn Girona , Calpe, Mallorca en de “Kanaries”. Maar daar waar de profrenners in het hoofdseizoen ook belangrijke wedstrijden in Spanje rijden, wordt Spanje door amateurrenners grotendeels gemeden. Daarentegen is bijvoorbeeld niet-wielerland Oostenrijk mateloos populair voor zijn zware cyclo’s in de zomer. Ik kende het land vooral van de zon, de zee en het strand. Maar er is ook een andere kant. Als liefhebber van avontuur en prachtige natuur wilde ik dolgraag fietsen in dit land. Sterker nog, de Vuelta a España vind ik zelfs de mooiste meerdaagse wielerronde.

Maar waar zou ik naar toe gaan? Er waren heel veel mogelijkheden. Uiteindelijk volg je je hart en gevoel. Mijn oog viel op de schoonheid van het Cantabrisch Gebergte. Het gebergte strekt zich uit over meerdere Spaanse regio’s. Het werd al gauw duidelijk dat Asturië de meest interessante regio was. Hier liggen de meest uitdagende cols. Na bestudering van de mogelijkheden heb ik een reis op maat geboekt bij een reisorganisatie. Vliegreis geboekt en racefiets met bergverzet gehuurd. Het parcours werd voor mij uitgestippeld.

Het doel was om zeven ritten te fietsen waarvan zes bergritten en één heuvelachtige rit bij de kust. Ik overnachtte in een fietsvriendelijk hotel in het thermendorp Las Caldas, nabij de hoofdstad Oviedo. Na de racefiets gekregen te hebben was ik klaar voor de eerste bergrit morgen.

In de eerste bergrit begon ik met de Puerto de Maravio. Deze beklimming was lang en het venijn lag in de staart. Cols in deze regio worden naar het einde toe meestal steeds pittiger. Op 5 kilometer voor de top word je getrakteerd op stukken van ruim 15% stijging. Daarna vertrokken naar Tenebredo, een bommetje met stukken tot 20%. Dergelijke cijfers zijn hier niet uitzonderlijk. De tweede fietsdag via dichte bossen en indrukwekkende rotspartijen gereden naar Cangas de Onis. Je raadt het misschien al…de legendarische Los Lagos de Covadonga in Picos de Europa was de bestemming. Mooie klim, maar vanwege de Reconquista zijn er altijd mensen bij de meren… De volgende dag werd een memorabele dag. Koers gezet naar Campomanes. En toen begon het. Urenlange regenbuien en enorm dichte mist in bittere kou. Die mist is kenmerkend voor dit gebergte. In de stromende regen was dit misschien wel de meest fantastische col (Puerto de la Cubilla) die ik ooit heb gereden (in een buitengewoon mooi park). De vierde koersdag was een rit naar de Asturiaanse kust. Dag nummer vijf ging naar een natuurpark van ongekende schoonheid. Parque Natural Somiedo dekt de lading van de toeristische naam Asturias Paraiso Natural. De Alto de la Farrapona ligt in dit paradijs. Onderweg in een café gezeten met lokale Spanjaarden die zich afvroegen wat een Nederlander hier kwam doen in de middle of nowhere. Onvergetelijk.

 
De afgelopen dagen hadden een aantal zaken duidelijk gemaakt. Het Cantabrische gebergte kan prima wedijveren met bijvoorbeeld de zeer populaire Dolomieten. Het is zeer geschikt voor klimmers. Je hebt hier uitstekend eten, zoals Fabada (bonenschotel), biefstuk en de befaamde Cabrales blauwaderkaas. Ook is het er heerlijk rustig en relaxt. Het werd wel duidelijk dat mijn benen niet goed waren en ik vrijwel constant als een beest had afgezien.

Koersdag zes zou een zeer spannende en emotionele dag worden. Het was zaterdag 16 oktober 2016, de dag die de mooiste fietsdag van mijn leven zou worden. De Alto de El Angliru is een geasfalteerd koeien- en paardenpad vanuit het dorp La Vega Riosa die je vlakbij de top van La Gamonal brengt. Het was zonnig weer en van de overbekende mist was geen sprake. Het eerste deel van de doodlopende col is een schijnvertoning. Tot aan het plateau heel rustig gefietst. Prima te doen, nergens echt lastig. Vanuit het plateau is het tweede extreme deel van de col zeer goed te zien. Dit maakt de Angliru psychisch voor veel wielrenners de ultieme nachtmerrie. Je ziet wat er gaat komen. Maar ik ben een masochist. Ik heb deze klim heel bewust voor de voeten geworpen, er was geen weg meer terug. Tot mijn grote verbazing is het mij, zonder ook maar één keer af te stappen, gelukt de top te bereiken. Het bereiken van de finish was fantastisch en het uitzicht was fenomenaal mooi. Ik heb alleen maar dierbare herinneringen eraan overgehouden.

16 oktober is de verjaardag van mijn overleden moeder. Het was nooit mijn bedoeling geweest om precies op deze dag deze tocht te maken, maar het kwam toevallig wel zo uit. Het gevoel was die dag onbeschrijflijk . Heel mooi en verdrietig tegelijk. Het gevecht op de Angliru had ik gewonnen. Twee andere gevechten konden echter nooit gewonnen worden. Als mens ben je heel kwetsbaar en sommige zaken kan je niet veranderen. Daar heb je maar mee om te gaan hoe moeilijk dat soms ook is. Deze meedogenloze col heeft dat heel duidelijk gemaakt.

De laatste dag was een rit naar de Alto del Naranco nabij Oviedo. De mist en de regen waren terug. Op de top staat een groot beeld van Jezus Christus. Een mooie afsluiter van een enerverend avontuur in een prachtig fietsgebied. 

Ik kan eenieder aanraden om naar Asturië te gaan. Ook de andere drie Noordwestelijke Spaanse provincies (Galicië, Cantabrië, Baskenland) schijnen bijzonder mooi te zijn. Het vereist wel moed, lef en doorzettingsvermogen om op deze plekken te gaan fietsen. Als je meer informatie wilt kan ik je die geven. Voor mij was het was een fietsreis die ik nooit meer zal vergeten.

Leden Login