De Utrechtse
Wielervereniging

Op 26 augustus 2017 fietsten enkele CS030 leden het Alpenbrevet in Zwitserland. Een monstertocht die je in bijna 300 km over ruim 7000 hoogtemeters brengt en geldt als één van de zwaarste eendagscyclo’s die je in Europa kunt fietsen.
Het TL licht in de lift doet mijn ogen nog knipperen. Krampachtig houd ik in beide handen mijn schoenen en volle bidons vastgeklemd. Met mijn knokkels geef ik het liftsignaal om de stille tweede etage te verlaten. Eenmaal beneden zie ik, naast de ontvangstbalie, de sleutelkast er nog verlaten bij hangen. Over een uur of veertien kan ik er hopelijk voldaan de sleutel weer uit pakken. Over de koude vloer wandel ik op mijn sokken richting een vrije stoel in de ontbijtzaal van het hotel. Een kwartier geleden zat het nog vol met stil voor zich uit starende onbekenden. Haast dwangmatig werd het te vroege ontbijt naar binnen gepropt. Aan mijn gehemelte kleeft nog een hint van de espresso’s van zojuist. Daar kan het dan vandaag in elk geval niet aan liggen.

Bij het verlaten van het hotel word ik direct omarmd door de frisse lucht die nog roerloos in het Heslital hangt. Het laatste restje slaap heeft eindelijk de strijd verloren van de adrenaline. Om me heen, zie ik, als een vertraagd vallend doek, de kille grijze kleuren van de enorme rotswanden verdwijnen. Ze maken plaats voor het gehele kleurenspectrum tussen bruin en groen. Wat onwennig begeef ik me via een grindpad richting de garage waar de vele fietsen al geduldig staan te wachten. Langs het hotel passeert al menig ratelende cassettes richting de start in Meiringen. Begeleid door een knipperend achterlicht gaat het geluid langzaam op tussen de wakker wordende vogels. 

Vandaag zal ik de grens van het onbekende passeren. Alleen de afstand, het aantal hoogtemeters en drie tijdslimieten vormen de zekerheden voor vandaag. Voor de rest wordt het een hele dag ‘genieten’ tussen de ruim 3000 meter hoge ‘horns’ van Zwitserland. Dit onbekende heeft me echter nooit weerhouden om voor het Alpenbrevet te kiezen. Vele cyclo’s hebben me al ruim 150 km door de bergen gestuurd en met een beetje pech tik ik vandaag net niet het dubbele aan. Het belooft echter een fantastische dag te worden. De hele week is het al volop genieten van het prachtige landschap waarin alles lijkt te kloppen. Asfalt waar de Italianen jaloers op kunnen zijn, de ruimste haarspeldbochten die ik ooit heb mogen opdraaien en weilanden waar nog handmatig (echt waar) het overtollig gras bij elkaar wordt geharkt. Kom dus maar op met de vijf te passeren bergpassen van vandaag. Telkens zullen ze me een uniek vergezicht bezorgen over deze postkaart. 

In de bergen is het weer altijd een onzekere factor. Een roodgele gloed, vanuit de richting waar over een uur of twee de zon boven de bergkam zal verschijnen, verraadt helaas al het nodige vocht in de lucht. Voor de zekerheid controleer ik nog even de aanwezigheid van mijn regenjack. Uitfietsen is vandaag het grote doel en de rit staat dan ook in het teken van sparen, sparen, sparen en voorbereid zijn op alles. Hopelijk sparen de weergoden het peloton voor vandaag. Een enkele druppel die me weet te raken haalt me echter uit dit gebed. Met diep respect kijk ik dan ook naar de honderden renners om me heen. De fietslampen bewegen tijdens de eerste hoogtemeters hypnotisch van links naar rechts. Het aantal lijkt haast wel verdubbeld te worden door het natte asfalt onder onze wielen. Ongeveer één op de twintig renners om me heen zal samen met mij de ultieme uitdaging aangaan van het Platinum Alpenbrevet. Vandaag zullen er uiteindelijk 112 de tocht gaan volbrengen.

Terwijl de druppels langzaamaan overgaan in een warme miezer controleer ik mijn vermogen en schakel ik uit voorzorg een tandje terug. Van nature trap ik meestal vol overmoed de klim aan. Dan zie ik het wel wanneer op de flanken de benen gaan protesteren. Voor vandaag moet ik dit gevoel maar zien te onderdrukken. De vijf bergpassen van vandaag vormen namelijk zeer lange (tot 50 km!!), slopende maar zeker ook prachtige lijnen door het magnifieke berglandschap. Ik laat het peloton om me heen dan ook voor wat het is. Vandaag ben ik alleen op weg naar een, achter de horizon gelegen, nieuwe wereld waarover ik nog geen zicht heb. Pas na het behalen van de eerste tijdsmeting van vandaag zal ik proberen aan te haken bij een groep gelijkgestemden. Een tijdsmeting die ook de vormindicatie van de dag zal gaan aangeven. In 4,5 uur mogen we de eerste 3500 hoogtemeters zien te overbruggen in een slordige 85 km. Haal je deze limiet, dan is de kans groot om voor het donker Meiringen weer in te rijden. Zo niet, dan staat er op de laatste bergpas de bus op je te wachten.

Er zijn van die momenten op de fiets dat alles lijkt te kloppen. Dat je de renner bent in een advertentie waarin je achteloos enkele minuten de wereld om je heen kan vergeten. Het moment dat het droog is, je kledinglagen kloppen, de route voor je richting het dal wijst, de bidons nog goed gevuld zijn en de benen als vanzelf lijken te bewegen. Een dagtocht door de bergen is echter nooit te bevatten in dit ene moment. Het parcours brengt me continue van warme dalen naar winderige en regenachtige bergtoppen. Zojuist nog knarsten de hagelstenen zo groot als knikkers onder mijn banden. Langs de weg glijdt een witte massa richting de Middellandse Zee. Ik passeer een deuropening van een verlaten schuur waar twee renners dicht tegen elkaar aan staan te klappertanden. Gelukkig weet de bliksem andere plekken te vinden om zijn donder los te laten. Een klim geleden hing mijn shirt nog met losse rits los aan het bezwete lijf. Nu zwoeg ik met een harde tegenwind naar een top die maar niet in de buurt lijkt te komen. 

En toch klopt dit ene moment. Waarom? Omdat ik het hier in zijn honderd procent aan het ervaren ben. Zonder alle afleidingen uit het dagelijkse leven om me heen. Hier in het nu met mezelf en de laatste klim van de dag. Alleen maar toch ook samen met zoveel anderen voor en achter me waar ik mijn inspiratie uit haal. Dankbaar naar de verzorgers bij de vele eet- en drinklocaties langs het parcours. Uitgerekend vandaag heeft de batterij van mijn vermogensmeter het opgegeven. Samen met mijn besluit vanochtend om geen hartslagband te dragen laat ik het gevoel nu voor gaan. Nog even en ik ga de langverwachte tunnel in die het einde van de laatste klim markeert. Voor me hoor ik door de tunnel een overwinningskreet schallen van een lotgenoot. We hebben het gehaald! Een afdaling richting de zonsondergang is wat er nog resteert van deze dag. Voor de zoveelste keer trek ik vandaag mijn regenjack aan. Zelfs het natte asfalt kan me niet deren. Vol trots leg ik de ketting op het grote blad. Stil die tijd maar, de komende 30 km klopt alles.

Leden Login