De Utrechtse
Wielervereniging

Het leek echt een goed idee

‘Zullen we ons opgeven voor de Maratona?’ Voor ik er erg in had, had ik de app aan Sebastiaan, mijn vriend, al verstuurd. Op dat moment leek het mij ook echt een heel goed idee. Inmiddels heb ik alles laten bezinken én me iets beter verdiept in deze cyclo. En ik moet zeggen; zo af en toe slaat de paniek toe.

Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. En omdat ik niet van half werk houd, stort ik me vol overgave op alle voorbereidingen voor ons avontuur. Zo is er al een nieuwe racefiets aangeschaft, zijn er trainingsschema’s opgesteld en toertochten gepland. Ook is onze zolder in een soort sportschool veranderd. Er staan 2 Tacx-en en er liggen matjes voor core stability oefeningen. En, niet onbelangrijk; het wordt ook daadwerkelijk gebruikt.

Pipi Langkous
Vorig jaar ben ik in juni meegegaan naar het trainingsweekend in de Ardennen. Daarvoor was de Amerongse Berg de hoogste ‘beklimming’ die mijn fiets en ik ooit hadden gedaan. Je kan dus wel stellen dat ik toen redelijk onvoorbereid het avontuur aanging. Ik dacht; ik zie wel hoe ver ik kom. Ik heb beide dagen gefietst, maar wat heb ik afgezien! Dat afzien, dat zal niet anders zijn straks in Italië. Maar ik hoop wel dat ik met alle voorbereidingen wat meer kan genieten van de tocht.

Om te voorkomen dat mijn onzekerheid, die nu alleen nog tussen m’n oren zit, me straks ook tijdens het fietsen in de weg zit, heb ik een uitspraak van Pipi Langkous omgedoopt tot lijfspreuk voor de komende maanden: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Als ik dit maar vaak genoeg herhaal, sta ik straks vast vol vertrouwen aan de start. Of ik het ga halen, dat weet ik 2 juli pas aan het einde van de dag. Tot die tijd ga ik hard trainen, genieten van dit avontuur en af en toe mijn ervaringen met jullie delen. Iets met gedeelde smart, enzo. Want op weg naar de Maratona, helpen alle beetjes.

Leden Login